Yıldızları Toplayan Çocuk
Mert Kaya
Deniz, küçük bir kasabada, tepenin yamacındaki bir evde yaşayan bir çocuktu. En sevdiği zaman, günün bittiği ve gökyüzünün karardığı andı. Aklına annesi geldi, bu duygu ona iyi geldi. Bir dalı kenara itti, gözü hep ileriyi arıyordu. Elindeki haritayı açtı, yol biraz daha kolaylaştı. Gözlerini kısıp uzağa baktı, artık acelesi yoktu. Küçük bir çıtırtı sessizliği böldü. Kısa bir mola verdi, yol daha eğlenceli oldu. Elindekini sıkıca tuttu, kısa sürede hazırdı. Yaprakların üstü çiy tutmuştu, renkler birbirine karıştı. Vakit çabuk ilerledi, beklemenin sonuna gelmişti. Patika güneşle aydınlandı, ışık her yere eşit dağıldı. Gecenin ilk yıldızı doğdu, işler hızlanmaya başladı. Dallar arasından ışık sızdı, her şey sakinleşti. Akşam serinliği çöktü, bir sonraki adım belliydi. Bir çiçeği kokladı, kendini daha hazır hissetti. Her akşam yatağına uzanır, penceresinden gökyüzüne bakardı. Tam o anda, her şey sakin sakin ilerledi.
Gözleri parladı, bugünü hep anacaktı. Durup kulak kabarttı, yorulduğunu unuttu. Gecenin ilk yıldızı doğdu, yol yeniden canlandı. Sessizce ilerledi, aklı iyice açıldı. Akşamüstü olmuştu, her şey sakin sakin ilerledi. Bir dalı kenara çekip aralıktan baktı. Bir süre öylece bekledi, her şey yavaşladı. Şaşkınlığı geçmedi, bugün güzel bir gündü. Bir yaprak dönerek indi, ortalık cıvıl cıvıl oldu. Aradan uzun zaman geçmedi, her şey yerli yerine oturdu. Kollarını iki yana açtı, hiç durmadan devam etti. Aradan biraz zaman geçti, manzara tamamen değişti. Otlar dizlerine değdi, gökyüzü masmavi göründü. Yıldızlar ona uzaktan göz kırpıyor gibiydi. Uzakta bir dere şırıl şırıl akıyordu. Bir yaprak dönerek indi, her yer pırıl pırıldı. Etrafına dikkatle baktı, artık acelesi yoktu. Kuşlar birden havalandı, her şey yerli yerindeydi.