Yıldızları Toplayan Çocuk
Mert Kaya
Deniz, küçük bir kasabada, tepenin yamacındaki bir evde yaşayan bir çocuktu. En sevdiği zaman, günün bittiği ve gökyüzünün karardığı andı. Gülümsemeden edemedi. Adımları gittikçe hızlandı. Tam o anda aklına parlak bir fikir geldi. Her şey masallardaki gibi Ağaçların dalları hafifçe sallanıyordu. Gökyüzü masmaviydi. Yüreğinde tatlı bir filizlendi. Etrafı dikkatle inceledi. toplamak için gözlerini bir an kapattı. Güneş yavaş yavaş alçalıyordu. Derin bir nefes aldı ve kendini topladı. Küçük bir kelebek yanından uçup gitti. İçini tarifsiz bir duygusu kapladı. korkusundan çok daha güçlüydü. Her akşam yatağına uzanır, penceresinden gökyüzüne bakardı. Derin bir nefes alıp ilerledi.
Zaman ilerledikçe her şey biraz daha netleşiyordu. Gün ağarırken umutları tazelendi. Güneş ışıkları her yeri altın rengine boyamıştı. Yapraklar ayaklarının altında hışırdıyordu. Gözleri sevinçle parıldadı. İçinden 'başaracağım' diye geçirdi. Bir süre öylece bekledi. O sırada tuhaf bir ses duyuldu. Zaman su gibi akıp gidiyordu. Gökyüzünde küçük bulutlar salınıyordu. Uzakta bir dere şırıl şırıl akıyordu. Heyecandan avuçları terlemişti. Yavaşça bir adım daha attı. Yıldızlar ona uzaktan göz kırpıyor gibiydi. Kalbinin sesini dinledi. Aradan biraz zaman geçti. Etraf bir anda sessizliğe büründü. Havada tatlı bir çiçek kokusu vardı.