Küçük ejderha Alev ve Kırık Büyü
Ayşe Demir
Küçük ejderha Alev, bir ormanda yaşayan akıllı biriydi. Küçük ejderha Alev ay ışığından yapılmış anahtarı çok ederdi. Karıncalar yollarına devam etti, etraf mis gibi kokuyordu. Gözünü kapadığında bile aynı şeyi görüyordu. Yüzü hafifçe kızardı, bu ona güç verdi. Yatağından kalkarken hep aynı şeyi ederdi. Gözlerini kısıp uzağa baktı, yol daha eğlenceli oldu. Bir gün yaşlı bir bilge ona bir bilmece fısıldadı. Bir dalı bastonu gibi kullandı, biraz daha yaklaştı. Elindekini sıkıca tuttu, yolun sonunu etti. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Bir çiçeği kokladı, bu ona iyi geldi. Bir matara su ve biraz azık alıp yürümeye başladı. Başardığını hissetti, bu duygu ona iyi geldi. Bir yandan seviniyor, bir yandan tedirgin oluyordu. Dere sesi yaklaştı, toprak yumuşacık duruyordu. Önündeki yol her adımda yeni bir şey gösteriyordu. Uzaktan akşam sesleri duyuldu, geriye az kalmıştı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: karanlık bir sis her yeri sardı. Elindekini sıkıca tuttu, yol daha eğlenceli oldu. Ayakları bir an olsun ilerlemek istemedi. Kuşlar yuvalarına döndü, hava iyice yumuşadı. Küçük ejderha Alev yılmadı; kalbinin sesini dinleyip ilerledi. Heyecandan yerinde duramadı, içindeki düğüm çözüldü. Yolda tanıştığı küçük bir ateşböceği ona ışık tuttu. Çiçekler güneşe döndü, hava tertemizdi. Yeniden yola koyuldu, aklı iyice açıldı. Duyduklarını uzun süre unutmadı. Bir çiçeği kokladı, yol daha eğlenceli oldu. Artık nereye gideceğini biliyordu. Kendine tazelendi, ne yapacağını biliyordu artık. Yürüdükçe etraf daha da güzelleşiyordu, adımlarını sıklaştırdı. Heyecandan yerinde duramadı, bugün güzel bir gündü. Tam o sırada işler karıştı: geçmesi gereken su çok soğuktu, etrafta yardım edecek kimse yoktu. İçinden saymaya başladı, içi kıpır kıpır etti. Bir an olduğu yerde kalakaldı, hiç panik yapmadı.