Küçük peri Işık ve Uyuyan Şato
Ayşe Demir
Küçük peri Işık, bir ormanda yaşayan neşeli biriydi. Küçük peri Işık ay ışığından yapılmış anahtarı çok ederdi. Heyecandan yerinde duramadı, içinden teşekkür etti. Bunu düşünmeden bir günü bile geçmiyordu. Sabah ilk ışıklarıyla doğdu, gün ağarmak üzereydi. Sabahları gözünü açar açmaz bunu düşünürdü. Uzaktaki tepeye baktı, buna ihtiyacı vardı. Bir gün yaşlı bir bilge ona bir bilmece fısıldadı. Güneş bulutların ardından çıktı, gökyüzü sonsuz görünüyordu. Derin bir nefes aldı, bunu hep hatırlayacaktı. Kimse o gün neler olacağını tahmin edemezdi. Kendine tazelendi, kendini çok şanslı saydı. Arkasında küçük bir not bırakıp sessizce ayrıldı. Bir yaprak dönerek indi, gökyüzü masmavi göründü. İçindeki karışık duyguları kimseye anlatamazdı. Rüzgâr hafifçe esti, her yer pırıl pırıldı. Yol, hiç beklemediği yönlere sapıyordu. Dere sesi yaklaştı, küçük gökkuşakları belirdi.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: karanlık bir sis her yeri sardı. Bir dal hafifçe eğildi, renkler her zamankinden canlıydı. Bir anlığına eve dönme isteği kapladı içini. İçi kıpır kıpır oldu, bugünü hep anacaktı. Küçük peri Işık yılmadı; bütün gücüyle uğraştı. Yüreği yumuşadı, kendini çok şanslı saydı. Yolda tanıştığı küçük bir ateşböceği ona ışık tuttu. Bir anlık sessizlik oldu, beklemenin sonuna gelmişti. Çantasını omzunda düzeltti, kendine bir söz verdi. Bu küçük yardım her şeyi değiştirdi. İkindi olmuştu bile, vakit tam da uygundu. Ayağa kalkıp üstündeki tozu silkeledi. Kuşlar yuvalarına döndü, yol yeniden uzadı. Bir dönemeci geçince manzara tamamen değişti, ayakları kendiliğinden hızlandı. Gözleri parladı, ne yapacağını biliyordu artık. Bu kez bambaşka bir engel vardı: aradığı iz kaybolmuştu, üstelik hava da bozmuştu. Gecenin ilk yıldızı doğdu, hedefe yaklaşıyordu. Bu sefer daha dikkatli olması gerekiyordu, bir süre kımıldamadı.