Cin Pırıl ile Büyülü Orman
Kerem Ak
Cin Pırıl, bir ormanda yaşayan biriydi. Cin Pırıl ay ışığından yapılmış anahtarı çok ederdi. Güneş ışıkları her yeri altın rengine boyamıştı. İçindeki soru bir türlü susmuyordu. Elindeki haritayı açtı, geriye bakmadı. Onu uykusundan uyandıran şey çoğu zaman bu olurdu. İçinden bir şarkı geçti, içinden teşekkür etti. Bir gün rüzgâr ona çok eski bir şarkı getirdi. Ayakkabısını sıkıca bağladı, böylesi daha iyiydi. Güneş bulutların ardından çıktı, ortalık ışıl ışıl parladı. O an, uzun bir yolculuğun ilk adımıydı. Havada ince bir tatlılık vardı, ortalık cıvıl cıvıl oldu. En sevdiği eşyasını cebine koyup çıktı. Sabah ışığı her yeri sardı, toprak güneşle ısındı. Kalbi hızlı atıyordu ama durmaya hiç niyeti yoktu. Kuşlar birden havalandı, renkler birbirine karıştı. Daha önce kimsenin anlatmadığı yerlerden geçti. Çantasını omzunda düzeltti, hiç durmadan devam etti.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: sihir bir anda sönüverdi. Kısa bir süre sonra, her şey sakin sakin ilerledi. O an vazgeçmek en akıllıca şey gibi geldi. Bir arı vızıldayarak geçti, manzara insanı Cin Pırıl yılmadı; bütün gücüyle uğraştı. Karıncalar yollarına devam etti, ortalık bahar kokuyordu. Arkadaşları elini tuttu ve birlikte ilerlediler. Patika güneşle aydınlandı, renkler birbirine karıştı. Yaprakların üstü çiy tutmuştu, ortalık cıvıl cıvıl oldu. İçindeki yeniden canlandı. Yeni bir gün başladı, her şey biraz daha netleşti. Bu sefer yorgunluğunu hiç hissetmedi. Sessizce ilerledi, sonra yeniden ayaklandı. Güneş tepeden alçalırken yeni bir yola saptı, manzara bambaşka oldu. Kendine tazelendi, bu ona güç verdi. İşler tam yolunda derken bir aksilik oldu: dev bir çalılık patikayı örttü, üstelik yapayalnızdı. O sırada bir ses duyuldu, hedefe yaklaşıyordu. İçinden 'yine mi' diye geçirdi, bir süre öylece durdu.