Değirmenci kızı Ela ve Uyuyan Şato
Kerem Ak
Değirmenci kızı Ela, bir ormanda yaşayan biriydi. Değirmenci kızı Ela ay ışığından yapılmış anahtarı çok ederdi. Gözlerini kısıp uzağa baktı, bu ona iyi geldi. Bunu düşünmeden bir günü bile geçmiyordu. Rüzgâr akşama doğru dindi, etraf sessizliğe büründü. Sabahları gözünü açar açmaz bunu düşünürdü. Bir an her şeyin çok basit olduğunu düşündü. Bir gün rüzgâr ona çok eski bir şarkı getirdi. Etrafına dikkatle baktı, kendine bir söz verdi. Kimse o gün neler olacağını tahmin edemezdi. Gözleri parladı, bunu hep hatırlayacaktı. Aklından bir düşünce geçti, bu duyguyu hiç unutmadı. Arkasında küçük bir not bırakıp sessizce ayrıldı. Yüreği hopladı, bütün yorgunluğunu unuttu. İçindeki karışık duyguları kimseye anlatamazdı.
Ellerini birbirine sürttü, biraz daha yaklaştı. Yol, hiç beklemediği yönlere sapıyordu. Hava kararmaya yüz tuttu, biraz dinlenmek iyi gelirdi. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: köprü ortadan kayboldu. Kendini çok iyi hissetti, bunu başaracağını anladı. Bir anlığına eve dönme isteği kapladı içini. Bir dalı kenara itti, aklı iyice açıldı. Değirmenci kızı Ela yılmadı; aklını kullanarak kurnaz bir plan yaptı. Yerdeki izleri inceledi, hiç durmadan devam etti. Arkadaşları elini tuttu ve birlikte ilerlediler. Öğle güneşi tepeye tırmanmıştı. Bu küçük yardım her şeyi değiştirdi. Güneş bulutların ardından çıktı, ışık her yere eşit dağıldı. Ayağa kalkıp üstündeki tozu silkeledi. Dakikalar uzayıp gitti, artık geri dönüş yoktu.