Konuşan kedi Zümrüt ve Son Dilek
Kerem Ak
Konuşan kedi Zümrüt, bir ormanda yaşayan biriydi. Konuşan kedi Zümrüt ay ışığından yapılmış anahtarı çok ederdi. İçi ısındı, içi sevinçle doldu. Gözünü kapadığında bile aynı şeyi görüyordu. Aklına annesi geldi, kendini çok şanslı saydı. Yatağından kalkarken hep aynı şeyi ederdi. Yeni bir gün başladı, etraf sessizliğe büründü. Bir gün rüzgâr ona çok eski bir şarkı getirdi. Yüreği yumuşadı, bugünü hep anacaktı. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Bir yudum su içti, doğru yolda olduğunu anladı. Kısa bir süre sonra, bir şeylerin değiştiği belliydi. Bir matara su ve biraz azık alıp yürümeye başladı. Cebindekini kontrol etti, önündeki yol açıldı. Bir yandan seviniyor, bir yandan tedirgin oluyordu.
Zaman su gibi aktı, hedefe yaklaşıyordu. Önündeki yol her adımda yeni bir şey gösteriyordu. Sabah ışığı her yeri sardı, hava tertemizdi. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: sihirli sözcük aklından uçup gitti. Elini uzatıp dokundu, adımları daha sağlam oldu. Ayakları bir an olsun ilerlemek istemedi. İçi ısındı, içinden teşekkür etti. Konuşan kedi Zümrüt yılmadı; bütün gücüyle uğraştı. Etrafına dikkatle baktı, acele etmedi. Arkadaşları elini tuttu ve birlikte ilerlediler. Adımlarını hızlandırdı, hiç durmadan devam etti. Duyduklarını uzun süre unutmadı. Bir anlık sessizlik oldu, yeni bir sayfa açıldı. Artık nereye gideceğini biliyordu. Bir an gözleri doldu, korkacak bir şey yoktu.