Cüce Pofuduk ile Fısıldayan Rüzgâr
Pınar Gül
Cüce Pofuduk, bir ormanda yaşayan biriydi. Cüce Pofuduk ay ışığından yapılmış anahtarı çok ederdi. Yapraklar usulca kımıldadı, yol daha da güzelleşti. Bu onu içten içe kıpırdatıp duruyordu. Yapraklar ayaklarının altında hışırdıyordu. Her sabah pencereden bakıp aynı soruyu sorardı. İçi ısındı, artık hazırdı. Bir gün gökten parlak bir yıldız düştü. Derin derin soludu, sonra yoluna devam etti. Hikayenin asıl kısmı böyle başlamış oldu. Ayaklarını uzatıp dinlendi, ilerlemek artık daha kolaydı.
Küçük çantasını hazırlayıp kapıdan çıktı. İçindeki korku eridi, bugünü hep anacaktı. İçinde tarif edemediği bir heyecan vardı. Bir dal hafifçe eğildi, sesler uzaklardan geliyordu. Gördükleri, ettiklerinden bile ilginçti. İkindi olmuştu bile, yeni bir başlangıç gibiydi. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: bir kilit yolunu kapattı. Bir an durup düşündü, kararlılığı arttı. İçindeki ses ona durmasını fısıldadı. Öğle güneşi tepedeydi, her şey yavaşladı. Cüce Pofuduk yılmadı; dostlarından yardım istedi.