Haritacı Emir ve Dönüş Yolu
Elif Yıldız
Haritacı Emir, uzak bir sahil kasabasında yaşayan biriydi. Haritacı Emir kayıp yerini çok ederdi. Yönünü kontrol etti, aklı iyice açıldı. Gözünü kapadığında bile aynı şeyi görüyordu. Ayakkabılarının bağını sıkıca bağladı. Yatağından kalkarken hep aynı şeyi ederdi. Ağaçlar hışırdadı, yol daha da güzelleşti. Bir gün yaşlı bir denizci ona bir ipucu verdi. Başardığını hissetti, kendini yalnız hissetmedi. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Kuşlar birden havalandı, uzaktan hafif bir uğultu geldi. Bir an gözleri doldu, gülümsemesi büyüdü. Bir matara su ve biraz azık alıp yürümeye başladı. Yönünü kontrol etti, kendini toparladı. Bir yandan seviniyor, bir yandan tedirgin oluyordu. Yaprakların üstü çiy tutmuştu, etraf bir anda sessizleşti. Önündeki yol her adımda yeni bir şey gösteriyordu. İçinde tatlı bir telaş vardı, kalbi yerine oturdu. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: harita yağmurdan ıslanıp okunmaz oldu. Kendi kendine gülümsedi, kendini güçlü hissetti. Ayakları bir an olsun ilerlemek istemedi.
Ayaklarını uzatıp dinlendi, bu ona zaman kazandırdı. Haritacı Emir yılmadı; toplayıp tırmanmaya devam etti. Bir arı vızıldayarak geçti, ortalık ışıl ışıl parladı. Haritadaki bir işaret imdadına yetişti. Bu kez korkmak yerine etti. Duyduklarını uzun süre unutmadı. Bir taş fırlattı, gözü hep ileriyi arıyordu. Yere eğilip inceledi, bu ona iyi geldi. Artık nereye gideceğini biliyordu. İkindi olmuştu bile, yol yeniden uzadı. Az ileride patika ikiye ayrılıyordu, gökyüzü açıldı. Şaşkınlığı geçmedi, yoluna daha istekli devam etti. Önünde çözmesi gereken bir şey daha vardı: elindekiler ıslanmıştı, üstelik yapayalnızdı. İçindeki telaş dindi, bu ona güç verdi. Şaşkınlıktan gözlerini kırpıştırdı, derin derin düşündü. Serçeler dallara kondu, toprak yumuşacık duruyordu. Sonra aklına küçük ama parlak bir fikir geldi, doğru anı bekledi. O sırada bir ses duyuldu, hazırlığını tamamlamıştı. Haritacı Emir güneşin yönüne bakıp rotasını düzeltti, derin bir nefes aldı. Heyecandan yerinde duramadı, her şey daha kolay göründü. Uzun bir uğraşın ardından başardı, kendine kızmayı bıraktı.