Haritacı Emir ve Fırtına
Elif Yıldız
Haritacı Emir, uzak bir sahil kasabasında yaşayan biriydi. Haritacı Emir kayıp yerini çok ederdi. Sabah çiyi henüz kurumamıştı, ortam bambaşka bir hâl aldı. Bunu düşünmeden bir günü bile geçmiyordu. Aradan uzun zaman geçmedi, her şey biraz daha netleşti. Sabahları gözünü açar açmaz bunu düşünürdü. Derin bir nefes aldı, gözleri sevinçle doldu. Bir gün yaşlı bir denizci ona bir ipucu verdi. Sabah ışığı her yeri sardı, ışık yaprakların arasından süzüldü. Ayakkabısını sıkıca bağladı, gözü hep ileriyi arıyordu. Kimse o gün neler olacağını tahmin edemezdi. bekledi, ne yapacağını biliyordu artık. Arkasında küçük bir not bırakıp sessizce ayrıldı. Aradan uzun zaman geçmedi, ortalık yeniden durulmuştu. İçindeki karışık duyguları kimseye anlatamazdı. Akşamüstü olmuştu, bir sonraki adım belliydi. Yol, hiç beklemediği yönlere sapıyordu. Bulutlar yavaşça sürüklendi, gölgelerin arasında oyunlar vardı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: aniden şiddetli bir çıktı. Öğle vakti geldi, hava yeniden ısındı. Bir anlığına eve dönme isteği kapladı içini. Patika güneşle aydınlandı, ışık her yere eşit dağıldı. Haritacı Emir yılmadı; yıldızlara bakarak yönünü buldu. Akşam serinliği yavaşça çöküyordu. Haritadaki bir işaret imdadına yetişti. Kendini çok iyi hissetti, kalbi yerine oturdu. Uzakta bir çan sesi duyuldu, kuşlar yeniden ötmeye başladı. Bu küçük yardım her şeyi değiştirdi. Aradan biraz zaman geçti. Ayağa kalkıp üstündeki tozu silkeledi. Uzakta bir kuş öttü, çiy taneleri parıldadı. Uzaktan gelen su sesi ona yön verdi, gölgeler uzadı. Sabah ilk ışıklarıyla doğdu, yolun yarısını geçmişti. Karşısına yeni bir zorluk çıktı: ayağı bir köke takıldı, üstelik vakit ilerlemişti. Akşamüstü olmuştu, hava yeniden ısındı. Bir süre öylece bakakaldı, etrafına bakındı.