Gezgin Nehir ve Dönüş Yolu
Deniz Şahin
Gezgin Nehir, uzak bir sahil kasabasında yaşayan neşeli biriydi. Gezgin Nehir haritadaki adayı çok ederdi. Kısa bir süre sonra, gün ağarmak üzereydi. İçindeki soru bir türlü susmuyordu. Yolun kenarına çekildi, yorulduğunu unuttu. Onu uykusundan uyandıran şey çoğu zaman bu olurdu. Kalbi hızla çarptı, her şey anlamlandı. Bir gün ufukta gizemli bir ada belirdi. Beklediğinden uzun sürdü, ortam bambaşka bir hâl aldı. Kendi kendine gülümsedi, kalbi yerine oturdu. O an, uzun bir yolculuğun ilk adımıydı. Güneş yavaşça alçaldı, yol yeniden uzadı. En sevdiği eşyasını cebine koyup çıktı. Şaşkınlığı geçmedi, ne yapacağını biliyordu artık. Kalbi hızlı atıyordu ama durmaya hiç niyeti yoktu. Zaman su gibi aktı, vakit kaybetmemeliydi. Daha önce kimsenin anlatmadığı yerlerden geçti. Su yüzeyi ışıldadı, gölgeler yumuşacık oldu.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: aniden şiddetli bir çıktı. Heyecandan yerinde duramadı, kendisiyle gurur duydu. O an vazgeçmek en akıllıca şey gibi geldi. O sırada bir ses duyuldu, her şey biraz daha netleşti. Gezgin Nehir yılmadı; ipini kayalara bağlayıp tırmandı. Başını kaldırıp baktı, adımları daha sağlam oldu. Yol arkadaşı ona verdi. Rüzgâr akşama doğru dindi, vakit kaybetmemeliydi. Gecenin en karanlık anı çoktan geçmişti. İçindeki yeniden canlandı. Bir yudum su içti, kendine bir hedef koydu. Bu sefer yorgunluğunu hiç hissetmedi. Gün ortasına gelinmişti, aklındaki plan netleşti. Bir köprüden geçip öte yakaya vardı, önü açıldı. Etrafında bir tur attı, yol biraz daha kolaylaştı. Ve bir zorluk daha onu bekliyordu: karşısına derin bir çukur çıktı, etrafta yardım edecek kimse yoktu. Yerdeki izleri inceledi, hiç durmadan devam etti. Şaşkınlıktan gözlerini kırpıştırdı, durup soluklandı.