Küçük korsan Duru ve Uçurumun Kenarı
Deniz Şahin
Küçük korsan Duru, uzak bir sahil kasabasında yaşayan akıllı biriydi. Küçük korsan Duru haritadaki adayı çok ederdi. Gözlerini kısıp uzağa baktı, hiç durmadan devam etti. Gözünü kapadığında bile aynı şeyi görüyordu. Ellerini yıkadı, buna ihtiyacı vardı. Yatağından kalkarken hep aynı şeyi ederdi. Dakikalar uzayıp gitti, geriye az kalmıştı. Bir gün ufukta gizemli bir ada belirdi. Tam o anda, yeni bir başlangıç gibiydi. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Bir yaprak dönerek indi, toprak yumuşacık duruyordu. Bir bulut önden geçti, sesler uzaklardan geliyordu. Bir matara su ve biraz azık alıp yürümeye başladı. Bir an her şeyin çok basit olduğunu düşündü. Bir yandan seviniyor, bir yandan tedirgin oluyordu.
Sabah ışığı her yeri sardı, renkler birbirine karıştı. Önündeki yol her adımda yeni bir şey gösteriyordu. bekledi, kendini çok şanslı saydı. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: kayalıklarda yolu tamamen tıkanmıştı. iyice arttı, adımları hafifledi. Ayakları bir an olsun ilerlemek istemedi. Bir taşın üstüne çıktı, hiç durmadan devam etti. Küçük korsan Duru yılmadı; dümene sıkıca sarıldı. İlk yıldızlar göründü, artık geri dönüş yoktu. Yol arkadaşı ona verdi. Birkaç adım geri gitti, aklı iyice açıldı. Duyduklarını uzun süre unutmadı. Gölgeler biraz uzadı, kuşlar yeniden ötmeye başladı. Artık nereye gideceğini biliyordu. Bir dalı kenara itti, kendine bir hedef koydu.