Dağcı Kaan ve Uzaktaki Fener
Elif Yıldız
Dağcı Kaan, uzak bir sahil kasabasında yaşayan biriydi. Dağcı Kaan kayıp yerini çok ederdi. Etrafına dikkatle baktı, yolun sonunu etti. Ne yapsa aklı hep oraya kayıyordu. Bir süre öylece bekledi, vakit kaybetmemeliydi. Kahvaltı ederken bile bunu düşünürdü. Dakikalar uzayıp gitti, aklındaki plan netleşti. Bir gün yaşlı bir denizci ona bir ipucu verdi. Yerdeki izleri inceledi, geriye bakmadı. Bu küçük olay her şeyin başlangıcıydı. Çimenler rüzgârla eğildi, dallar hafifçe sallandı. Akşamüstü olmuştu, artık geri dönüş yoktu. Gerekenleri toplayıp güneş doğmadan yola çıktı. Elini alnına siper edip baktı. İlk birkaç adım en zorlarıydı.
Patika güneşle aydınlandı, gökyüzü masmavi göründü. Gittikçe tanımadığı topraklara giriyordu. O sırada bir ses duyuldu, her şey biraz daha netleşti. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: kayalıklarda yolu tamamen tıkanmıştı. Bir dal hafifçe eğildi, kuşlar yeniden ötmeye başladı. neredeyse tükeniyordu. Bir süre öylece bekledi, yol yeniden uzadı. Dağcı Kaan yılmadı; elindekini paylaşıp idareli kullandı. Rüzgâr akşama doğru dindi, artık geri dönüş yoktu. Haritadaki bir işaret imdadına yetişti. Bir taşın üstüne çıktı, biraz daha yaklaştı. İçini ısıtan bir destekti bu. Yeniden yola koyuldu, kısa sürede toparlandı. Bir daha arkasına bakmadan yürüdü. Ellerini birbirine sürttü, yolun sonunu etti.