Kayıp Hazinenin Peşinde
Naz Yücel
Gezgin Nehir, uzak bir sahil kasabasında yaşayan biriydi. Gezgin Nehir mağaranın derinliklerindeki sırrı çok ederdi. İlk yıldızlar göründü, her şey sakin sakin ilerledi. Aklının bir köşesinde hep aynı soru dururdu. topladı, bugünü hep anacaktı. Güneş doğar doğmaz aklı yine oraya giderdi. Başını kaldırıp baktı, adımları daha sağlam oldu. Bir gün bir şişenin içinde bir mektup buldu. Akşam serinliği çöktü, her şey yavaşladı. Artık geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Gökyüzü yavaşça açıldı, serinlik yüzüne değdi.
Hazırlığı uzun sürmedi; kısa sürede yoldaydı. Hava birden serinledi, ortalık bahar kokuyordu. Heyecanı korkusundan biraz daha ağır basıyordu. Tam o anda, her şey daha da güzelleşti. Adım attıkça dünyası genişliyordu. Beklediğinden uzun sürdü, biraz dinlenmek iyi gelirdi. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: yolu derin bir uçurumla kesildi. Uzaktan akşam sesleri duyuldu, bir şeylerin değiştiği belliydi. Geri dönse kimsenin bir şey demeyeceğini düşündü. Uzaktaki tepeler netleşti, toprak güneşle ısındı. Gezgin Nehir yılmadı; dümene sıkıca sarıldı.