Denizci Ada ve Kırık Pusula
Naz Yücel
Denizci Ada, uzak bir sahil kasabasında yaşayan biriydi. Denizci Ada mağaranın derinliklerindeki sırrı çok ederdi. Sabah çiyi henüz kurumamıştı, hedefe yaklaşıyordu. Cevabını bulamadığı sürece rahat edemiyordu. Çantasını omzunda düzeltti, gözü hep ileriyi arıyordu. Uyandığı an aklına gelen ilk şey buydu. Elindekini sıkıca tuttu, gücünü yeniden topladı. Bir gün bir şişenin içinde bir mektup buldu. Bir yudum su içti, içi rahat etti. Böylece anlatmaya doyamayacağı günler başladı. İlk yıldızlar göründü, geriye az kalmıştı.
Fazla oyalanmadan hazırlanıp yola düştü. Bir yerlerden ahşap gıcırtısı duyuldu. Hem heyecanlı hem de biraz ürkekti. İçi kıpır kıpır oldu, gülümsemesi kendiliğinden geldi. Tanıdık her şey yavaş yavaş geride kaldı. Kendi kendine gülümsedi, kendini güçlü hissetti. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: gece bastırdı ve yönünü şaşırdı. Yolun kenarına çekildi, bu ona zaman kazandırdı. İçinden vazgeçmeyi bir an düşündü. İçinden saymaya başladı, kendini yalnız hissetmedi. Denizci Ada yılmadı; korkusuna rağmen ilerledi.