Ormanın Küçük Kahramanı
Pınar Gül
Tilki Kuyruk, sık bir ormanın içinde yaşayan biriydi. Tilki Kuyruk soğuk kışı nasıl geçireceğini çok ederdi. Sessizce ilerledi, kendini toparladı. Bu onu içten içe kıpırdatıp duruyordu. Ağaçlar hışırdadı, uzaktan hafif bir uğultu geldi. Her sabah pencereden bakıp aynı soruyu sorardı. Hava kararmaya yüz tuttu, hava yeniden ısındı. Bir gün ormanda küçük bir yardım çağrısı duydu. Yavaşça bir adım attı, gücünü yeniden topladı. Bir an gözleri doldu, bunu hep hatırlayacaktı. Hikayenin asıl kısmı böyle başlamış oldu. bekledi, gülümsemesi kendiliğinden geldi. Küçük çantasını hazırlayıp kapıdan çıktı. Yeniden yola koyuldu, önündeki yol açıldı. İçinde tarif edemediği bir heyecan vardı. Bir bulut önden geçti, gökyüzü sonsuz görünüyordu. Gördükleri, ettiklerinden bile ilginçti. İkindi olmuş, gölgeler uzamıştı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: sürüden biri geride kalmıştı. Yere eğilip inceledi, sonra yoluna devam etti. İçindeki ses ona durmasını fısıldadı. Aradan uzun zaman geçmedi, yeni bir sayfa açıldı. Tilki Kuyruk yılmadı; bütün topladı. Otlar dizlerine değdi, her yer pırıl pırıldı. Yaşlı baykuş çok akıllı bir fikir verdi. Işık her yerde küçük gökkuşakları yapıyordu. Derin bir nefes aldı, yoluna daha istekli devam etti. Bir anda içi ferahladı. Uzaktan akşam sesleri duyuldu, önünde uzun bir yol vardı. Yeniden yola koyulurken gülümsüyordu. Gün ortasının sıcağı bastırdı, yolun sonu göründü. Güneş tepeden alçalırken yeni bir yola saptı, gölgeler uzadı. Elindeki şey beklediğinden çok daha hafifti. Ve bir zorluk daha onu bekliyordu: sık bir çalılık geçit vermiyordu, durum gitgide zorlaşıyordu. Yüzünde bir gülümseme belirdi, bütün yorgunluğunu unuttu. İlk denemesi hiç işe yaramadı, başını iki yana salladı.