Kirpi Diken ve Kayıp Yavru
Selin Arı
Kirpi Diken, sık bir ormanın içinde yaşayan biriydi. Kirpi Diken ormandaki patikayı çok ederdi. Bir arı vızıldayarak geçti, her yan yemyeşil parlıyordu. her geçen gün biraz daha büyüyordu. Dakikalar uzayıp gitti, artık acele etmesi gerekiyordu. Günün ilk saatleri hep bu soruyla geçerdi. Bir dalı bastonu gibi kullandı, yol daha eğlenceli oldu. Bir gün yaralı bir dostuyla karşılaştı. Yönünü kontrol etti, gücünü yeniden topladı. Aklına annesi geldi, içi sevinçle doldu. İşte her şey o gün başladı. Yere eğilip inceledi, aklında hep aynı düşünce vardı. Ayakkabılarını bağlayıp kararlı adımlarla çıktı. Gözleri parladı, kararlılığı arttı. Başlangıçta hem korkuyor hem de çok ediyordu. Yavaşça bir adım attı, bir an bile durmadı. Buraları haritada bile görmemişti. Bir dalı tutup kendini yukarı çekti.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: nehir taşıp yolu kapadı. Uzakta bir çan sesi duyuldu, hava taptaze bir hâl aldı. Bir süre olduğu yerde çaresizce durdu. Kendi kendine gülümsedi, her şey anlamlandı. Kirpi Diken yılmadı; bir çözüm aradı. Bir dalı bastonu gibi kullandı, kendini daha hazır hissetti. Küçük karıncalar bile yardıma geldi. Sis yavaşça dağıldı, ortalık bahar kokuyordu. Bir an gözleri doldu, ne yapacağını biliyordu artık. Duyduğu şey ona yeniden güç verdi. İkindi olmuştu bile, hedefe yaklaşıyordu. Kaldığı yerden daha güçlü devam etti. Gün ortasına gelinmişti, yeni bir başlangıç gibiydi. Rüzgâr yön değiştirdi ve serinlik bastırdı, toprak yumuşadı. Bir kıvılcımı parladı, bugünü hep anacaktı. Önünde çözmesi gereken bir şey daha vardı: sevdiği dostu tehlikeye düştü, geri dönmek de zordu. Yaprakların üstü çiy tutmuştu, yapraklar birbirine değdi. İçinden 'yine mi' diye geçirdi, yavaşça yaklaştı.