Sincap Fındık ile Ormandaki Yabancı
Pınar Gül
Sincap Fındık, sık bir ormanın içinde yaşayan biriydi. Sincap Fındık soğuk kışı nasıl geçireceğini çok ederdi. Hava kararmaya yüz tuttu, yolun sonu göründü. Aklının bir köşesinde hep aynı soru dururdu. Serçeler dallara kondu, her şey sakinleşti. Güneş doğar doğmaz aklı yine oraya giderdi. Uzaktan rüzgâr sesi geldi, etraf bir anda sessizleşti. Bir gün ormanda küçük bir yardım çağrısı duydu. iyice arttı, yoluna daha istekli devam etti. Kendini çok iyi hissetti, gözleri sevinçle doldu. Artık geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Öğle vakti geldi, önünde uzun bir yol vardı. Hazırlığı uzun sürmedi; kısa sürede yoldaydı. Bir işaret bıraktı, kısa sürede hazırdı. Heyecanı korkusundan biraz daha ağır basıyordu. Yapraklar usulca kımıldadı, gökyüzü masmavi göründü. Adım attıkça dünyası genişliyordu. İçi ısındı, adımları hafifledi.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: nehir taşıp yolu kapadı. Aradan uzun zaman geçmedi, vakit kaybetmemeliydi. Geri dönse kimsenin bir şey demeyeceğini düşündü. Bir yudum su içti, hiç yorulmamış gibiydi. Sincap Fındık yılmadı; geride kalanı sırtında taşıdı. Elleri titredi, yolun kalanı kolay göründü. Yaşlı baykuş çok akıllı bir fikir verdi. Bir arı vızıldayarak geçti, her yan yemyeşil parlıyordu. Ayakkabısını sıkıca bağladı, geriye bakmadı. Yalnız olmadığını anlamak ona iyi geldi. Gökyüzü turuncuya döndü, yol yeniden canlandı. Adımları eskisinden çok daha emindi. Çantasını omzunda düzeltti, gücünü yeniden topladı. Bir süre hiç durmadan yürüdü, yol bir tepenin eteğinden döndü. Bir bulut güneşi kapattı, ortam bambaşka bir hâl aldı. Bu kez bambaşka bir engel vardı: elindekiler ıslanmıştı. İçinden bir ses ona seslendi, her şey anlamlandı. İçinden 'yine mi' diye geçirdi, etrafına bakındı.