Sincap Fındık ile Geride Kalan Dost
Pınar Gül
Sincap Fındık, sık bir ormanın içinde yaşayan biriydi. Sincap Fındık soğuk kışı nasıl geçireceğini çok ederdi. İçinde tatlı bir telaş vardı, içi sevinçle doldu. Cevabını bulamadığı sürece rahat edemiyordu. Beklediğinden uzun sürdü, etraf sessizliğe büründü. Uyandığı an aklına gelen ilk şey buydu. bekledi, kendini yalnız hissetmedi. Bir gün ormanda küçük bir yardım çağrısı duydu. Kısa bir süre sonra, yeni bir başlangıç gibiydi. Böylece anlatmaya doyamayacağı günler başladı. Ayaklarını uzatıp dinlendi, doğru yolda olduğunu anladı. Gölgeler biraz uzadı, ortalık cıvıl cıvıl oldu. Fazla oyalanmadan hazırlanıp yola düştü. Cebindekini kontrol etti, acele etmedi. Hem heyecanlı hem de biraz ürkekti.
İçinden saymaya başladı, her şey daha kolay göründü. Tanıdık her şey yavaş yavaş geride kaldı. Bir kelebek havalandı, kuşlar yeniden ötmeye başladı. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: sürüden biri geride kalmıştı. Kısa bir mola verdi, buna ihtiyacı vardı. İçinden vazgeçmeyi bir an düşündü. Kalbi hızla çarptı, kendini çok şanslı saydı. Sincap Fındık yılmadı; geride kalanı sırtında taşıdı. Bir an tereddüt etti, sonra kararlılıkla devam etti. Yaşlı baykuş çok akıllı bir fikir verdi. Aklına güzel bir anı geldi, bunu başaracağını anladı. Bu destek sayesinde kendini toparladı. Rüzgâr akşama doğru dindi, artık acele etmesi gerekiyordu. Bu kez daha kararlı bir şekilde ilerledi. Yere eğilip inceledi, adımları daha sağlam oldu.