Rüzgâr çocuğu Esinti ve Kuruyan Dere
Buse Yalçın
Rüzgâr çocuğu Esinti, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Rüzgâr çocuğu Esinti nehrin nereye aktığını çok ederdi. Dallar arasından ışık sızdı, dallar hafifçe sallandı. Bu onu içten içe kıpırdatıp duruyordu. Gün ortasının sıcağı bastırdı, bir sonraki adım belliydi. Her sabah pencereden bakıp aynı soruyu sorardı. Öğle güneşi tepedeydi, artık acele etmesi gerekiyordu. Bir gün ilk bahar yağmuru toprağa düştü. Çantasını omzunda düzeltti, kendine bir hedef koydu. Hikayenin asıl kısmı böyle başlamış oldu. Rüzgâr akşama doğru dindi, ortam bambaşka bir hâl aldı. Yüreği hopladı, bunu başaracağını anladı. Küçük çantasını hazırlayıp kapıdan çıktı. Bir dal hafifçe eğildi, her yan yemyeşil parlıyordu. İçinde tarif edemediği bir heyecan vardı. Gün ortasının sıcağı bastırdı, beklemenin sonuna gelmişti. Gördükleri, ettiklerinden bile ilginçti. Çiçekler güneşe döndü, her şey yerli yerindeydi. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: uzun bir kuraklık başladı. Uzakta bir çan sesi duyuldu, yapraklar birbirine değdi. İçindeki ses ona durmasını fısıldadı.
Gözleri parladı, aklındaki soru dağıldı. Rüzgâr çocuğu Esinti yılmadı; günlerce beklemeyi göze aldı. Sabah ışığı her yeri sardı, gölgelerin arasında oyunlar vardı. Toprağın altındaki solucanlar toprağı canlandırdı. Heyecandan yerinde duramadı, adımları hafifledi. Bir anda içi ferahladı. Kalbinin sesini dinledi. Tam o anda, önünde uzun bir yol vardı. Yeniden yola koyulurken gülümsüyordu. Aklından bir düşünce geçti, kendisiyle gurur duydu. Bir köprüden geçip öte yakaya vardı, toprak sertleşti. Gecenin ilk yıldızı doğdu, yol yeniden canlandı. İşler tam yolunda derken bir aksilik oldu: dere birden coşup taşmaya başladı, geçit vermiyordu. Akşam serinliği çöktü, bir şeylerin değiştiği belliydi. Bu sefer daha dikkatli olması gerekiyordu. Kendi kendine gülümsedi, kendini çok şanslı saydı. Etrafına bakıp elindekileri gözden geçirdi, hemen işe koyuldu. Aradan biraz zaman geçti, her şey yerli yerine oturdu. Rüzgâr çocuğu Esinti yüksek bir yere çıkıp etrafı gördü, gülümseyerek ilerledi. Çimenler rüzgârla eğildi, dallar hafifçe sallandı. Her şey birden yoluna girdi, yoluna devam edebilirdi.