Çoban Toprak ve Küçük Tohum
Mert Kaya
Çoban Toprak, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Çoban Toprak bulutların yağmuru nasıl taşıdığını çok ederdi. Sabah ışığı her yeri sardı, ortalık cıvıl cıvıl oldu. her geçen gün biraz daha büyüyordu. Yerdeki izleri inceledi, ilerlemek artık daha kolaydı. Günün ilk saatleri hep bu soruyla geçerdi. Durup kulak kabarttı, önündeki yol açıldı. Bir gün bir tohum usulca çatladı. Çantasını omzunda düzeltti, biraz daha yaklaştı. İşte her şey o gün başladı. Güneş yavaşça alçaldı, vakit kaybetmemeliydi. Yere eğilip inceledi, içi rahat etti. Ayakkabılarını bağlayıp kararlı adımlarla çıktı. Bir bulut güneşi kapattı, her şey daha da güzelleşti. Başlangıçta hem korkuyor hem de çok ediyordu. Ellerini yıkadı, kendini daha hazır hissetti. Buraları haritada bile görmemişti. İkindi olmuştu bile, işler hızlanmaya başladı. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: çiçekler birer birer solmaya başladı. Öğle vakti geldi, yeni bir sayfa açıldı. Bir süre olduğu yerde çaresizce durdu.
iyice arttı, kendisiyle gurur duydu. Çoban Toprak yılmadı; suyu taşıdı. Kuşlar yuvalarına döndü, her şey biraz daha netleşti. Güneş sıcacık ışığını gönderdi. Öğle güneşi tepedeydi, biraz dinlenmek iyi gelirdi. Duyduğu şey ona yeniden güç verdi. Uzaktaki uğultu gitgide belirginleşti. O sırada bir ses duyuldu, her şey yavaşladı. Kaldığı yerden daha güçlü devam etti. iyice arttı, içi rahatladı. Karşıdaki tepeyi aşması gerekiyordu, ağaçlar yeniden sıklaştı. Yaprakların üstü çiy tutmuştu, renkler birbirine karıştı. Önünde çözmesi gereken bir şey daha vardı: hava kararmaya başlamıştı. Bulutlar yavaşça sürüklendi, etraf bir anda sessizleşti. İçinden 'yine mi' diye geçirdi, yılmadı. Ağaçlar hışırdadı, her şey yavaşlamış gibiydi. İçindeki ses ona ne yapacağını söyledi, önce etrafı hazırladı. Uzaktan rüzgâr sesi geldi, her yer pırıl pırıldı. Çoban Toprak tohumları özenle yeniden ekti. Kalbi hızla çarptı, bu duygu ona iyi geldi. Düşündüğü gibi olmuştu, ellerini çırptı.