Çoban Toprak ve İlk Yağmur
Buse Yalçın
Çoban Toprak, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Çoban Toprak nehrin nereye aktığını çok ederdi. İçinde tatlı bir telaş vardı, sabrının karşılığını aldı. Bu soru kafasında sürekli dönüp duruyordu. İçindeki telaş dindi, bir kez daha denemeye karar verdi. Her yeni gün aynı başlıyordu. Cebindekini kontrol etti, adımları daha sağlam oldu. Bir gün ilk bahar yağmuru toprağa düştü. Tam o anda, yol yeniden uzadı. Bir dalı bastonu gibi kullandı, acele etmedi. Beklediği fırsat sonunda ayağına gelmişti. Ellerini yıkadı, aklında hep aynı düşünce vardı. Yanına yalnızca en gerekli şeyleri aldı. Gözleri parladı, bir kez daha denemeye karar verdi. Adımları önce yavaştı, sonra kendiliğinden hızlandı. Yeni bir gün başladı, her şey yavaşladı. Her dönemeçte bambaşka bir manzarayla karşılaştı. Gözlerini kısıp uzağa baktı, bir sonraki adımı düşündü.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: uzun bir kuraklık başladı. Bir dalı bastonu gibi kullandı, ilerlemek artık daha kolaydı. Pes etmek o an çok kolay görünüyordu. Gökyüzü turuncuya döndü, bir şeylerin değiştiği belliydi. Çoban Toprak yılmadı; tohumları özenle yeniden ekti. Aklından bir düşünce geçti, içindeki düğüm çözüldü. Toprağın altındaki solucanlar toprağı canlandırdı. İçinden bir şarkı geçti, bu duyguyu hiç unutmadı. Bir dalı kenara itti, aklında hep aynı düşünce vardı. Bu yardım tam da ihtiyacı olan şeydi. Gecenin ilk yıldızı doğdu, yol yeniden canlandı. Yola devam ederken içi çok daha rahattı. Kalbi hızla çarptı, bir kez daha denemeye karar verdi. Bir süre hiç durmadan yürüdü, ayakları kendiliğinden hızlandı. Yerdeki izleri inceledi, adımları daha sağlam oldu. Önünde çözmesi gereken bir şey daha vardı: elindekiler ıslanmıştı, etrafta yardım edecek kimse yoktu. Aradan uzun zaman geçmedi, her şey yavaşladı. Ne yapacağını ilk anda bilemedi, elini çenesine dayadı.