Su damlası Şıpır ve İlk Yağmur
Mert Kaya
Su damlası Şıpır, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Su damlası Şıpır bulutların yağmuru nasıl taşıdığını çok ederdi. Bir çiçeği kokladı, biraz daha yaklaştı. Aklının bir köşesinde hep aynı soru dururdu. Karıncalar yollarına devam etti, ortalık ışıl ışıl parladı. Güneş doğar doğmaz aklı yine oraya giderdi. Kısa bir mola verdi, gücünü yeniden topladı. Bir gün bir tohum usulca çatladı. İçinden bir şarkı geçti, korkacak bir şey yoktu. iyice arttı, aklındaki soru dağıldı. Artık geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Kendini çok iyi hissetti, bunu hep hatırlayacaktı. Hazırlığı uzun sürmedi; kısa sürede yoldaydı. Kendine söz verdi, yoluna daha istekli devam etti. Heyecanı korkusundan biraz daha ağır basıyordu. Kollarını iki yana açtı, içindeki istek büyüdü. Adım attıkça dünyası genişliyordu. İçinden saymaya başladı, adımları hafifledi.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: çiçekler birer birer solmaya başladı. Sessizce ilerledi, buna ihtiyacı vardı. Geri dönse kimsenin bir şey demeyeceğini düşündü. Bir an tereddüt etti, kendisiyle gurur duydu. Su damlası Şıpır yılmadı; günlerce beklemeyi göze aldı. Bir an gözleri doldu, gülümsemesi büyüdü. Güneş sıcacık ışığını gönderdi. Ayaklarını uzatıp dinlendi, kısa sürede hazırdı. Gölgeler uzamaya başladı, artık acele etmesi gerekiyordu. Yalnız olmadığını anlamak ona iyi geldi. Zaman su gibi aktı, yol yeniden canlandı. Adımları eskisinden çok daha emindi. bekledi, sabrının karşılığını aldı. Yolun bu bölümü daha sessizdi, hava tatlı tatlı ısındı. Derin bir nefes aldı, içi kıpır kıpır etti. Önünde çözmesi gereken bir şey daha vardı: sert bir rüzgâr her şeyi savurdu, üstelik vakit ilerlemişti. Havada ince bir tatlılık vardı, toprak güneşle ısındı. Bir an olduğu yerde kalakaldı, başını iki yana salladı.