Küçük fidan Yaprak ile Bahar Sabahı
Mert Kaya
Küçük fidan Yaprak, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Küçük fidan Yaprak bulutların yağmuru nasıl taşıdığını çok ederdi. Bir bulut önden geçti, hava tertemizdi. Bu onu içten içe kıpırdatıp duruyordu. Başardığını hissetti, bu ona güç verdi. Her sabah pencereden bakıp aynı soruyu sorardı. İkindi olmuştu bile, her şey daha da güzelleşti. Bir gün bir tohum usulca çatladı. Bir yudum su içti, biraz daha yaklaştı. Sevinci yüzünden okunuyordu, kendini çok şanslı saydı. Hikayenin asıl kısmı böyle başlamış oldu. Yapraklar usulca kımıldadı, etraf doluydu. Küçük çantasını hazırlayıp kapıdan çıktı. Yüreği yumuşadı, kendini yalnız hissetmedi. İçinde tarif edemediği bir heyecan vardı. Bir kurbağa suya atladı, renkler birbirine karıştı. Gördükleri, ettiklerinden bile ilginçti. Bir yudum su içti, hiç durmadan devam etti.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: sert bir rüzgâr her şeyi savurdu. Bir bulut önden geçti, gölgelerin arasında oyunlar vardı. İçindeki ses ona durmasını fısıldadı. Durup kulak kabarttı, kısa sürede toparlandı. Küçük fidan Yaprak yılmadı; günlerce beklemeyi göze aldı. Yavaşça bir adım attı, kısa sürede hazırdı. Güneş sıcacık ışığını gönderdi. Bir an gözleri doldu, gülümsemesi büyüdü. Gün ortasına gelinmişti, her şey daha da güzelleşti. Bir anda içi ferahladı. Hava yavaş yavaş ısındı, ortam bambaşka bir hâl aldı. Yeniden yola koyulurken gülümsüyordu. Yüreği yumuşadı, aklındaki soru dağıldı. Yolun kenarındaki taşlar birer işaret gibiydi, patika kıvrıla kıvrıla uzadı. Yavaşça bir adım attı, ilerlemek artık daha kolaydı. Karşısına yeni bir zorluk çıktı: yoğun bir sis bütün vadiyi kapladı, tam da yolun ortasında. Sis yavaşça dağıldı, her şey yavaşlamış gibiydi. Bir süre öylece bakakaldı, elini alnına götürdü.