Köylü kızı Zeynep ile Bulutların Yolu
Mert Kaya
Köylü kızı Zeynep, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Köylü kızı Zeynep bulutların yağmuru nasıl taşıdığını çok ederdi. Çiçekler güneşe döndü, manzara insanı her geçen gün biraz daha büyüyordu. Bir dalı bastonu gibi kullandı, kendini daha hazır hissetti. Günün ilk saatleri hep bu soruyla geçerdi. Etrafına dikkatle baktı, kısa sürede toparlandı. Bir gün bir tohum usulca çatladı. Kısa bir mola verdi, her şey yolundaydı. İçi umutla doldu, yüreği ferahladı. İşte her şey o gün başladı. Rüzgâr hafifçe esti, ışık yaprakların arasından süzüldü. Ayakkabılarını bağlayıp kararlı adımlarla çıktı. Yavaşça bir adım attı, kendini daha hazır hissetti. Başlangıçta hem korkuyor hem de çok ediyordu. Kendine tazelendi, içi sevinçle doldu. Buraları haritada bile görmemişti. Hava birden serinledi, gökyüzü sonsuz görünüyordu.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: uzun bir kuraklık başladı. Aklından bir düşünce geçti, her şey anlamlandı. Bir süre olduğu yerde çaresizce durdu. Havada ince bir tatlılık vardı, her yan yemyeşil parlıyordu. Köylü kızı Zeynep yılmadı; doğaya dikkatle kulak verdi. Ayaklarını uzatıp dinlendi, kısa sürede hazırdı. Güneş sıcacık ışığını gönderdi. İkindi olmuştu bile, hava iyice yumuşadı. Yüreği yumuşadı, kendini yalnız hissetmedi. Duyduğu şey ona yeniden güç verdi. Aklına annesi geldi, bütün yorgunluğunu unuttu. Kaldığı yerden daha güçlü devam etti. topladı, bunu hep hatırlayacaktı. Yolun kenarındaki taşlar birer işaret gibiydi, rüzgâr arkasından esti. Bir bulut önden geçti, ışık her yere eşit dağıldı. İşler tam yolunda derken bir aksilik oldu: önündeki köprü yıkılmıştı, başka yol görünmüyordu. Sabah ışığı her yeri sardı, her yer pırıl pırıldı. Bir süre öylece bakakaldı, aklına gelenleri sıraladı.