Arı Vızıltı ile Çiçek Açan Tepe
Mert Kaya
Arı Vızıltı, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Arı Vızıltı bulutların yağmuru nasıl taşıdığını çok ederdi. Bir arı vızıldayarak geçti, ışık yaprakların arasından süzüldü. Aklının bir köşesinde hep aynı soru dururdu. İçi umutla doldu, içinden teşekkür etti. Güneş doğar doğmaz aklı yine oraya giderdi. Bir an durup düşündü, kendini çok şanslı saydı. Bir gün bir tohum usulca çatladı. Sabah ilk ışıklarıyla doğdu, yolun sonu göründü. Artık geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Gökyüzü yavaşça açıldı, ortalık cıvıl cıvıl oldu. Çantasını omzunda düzeltti, aklında hep aynı düşünce vardı. Hazırlığı uzun sürmedi; kısa sürede yoldaydı. Gölgeler uzamaya başladı, yolun yarısını geçmişti. Heyecanı korkusundan biraz daha ağır basıyordu.
Bir an her şeyi unuttu, içinden teşekkür etti. Adım attıkça dünyası genişliyordu. Kalbi hızla çarptı, her şey daha kolay göründü. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: dere birden coşup taşmaya başladı. Başardığını hissetti, kendini güçlü hissetti. Geri dönse kimsenin bir şey demeyeceğini düşündü. Rüzgâr akşama doğru dindi, beklenen an gelmişti. Arı Vızıltı yılmadı; günlerce beklemeyi göze aldı. Beklediğinden uzun sürdü, yolun yarısını geçmişti. Güneş sıcacık ışığını gönderdi. Gölgeler biraz uzadı, renkler her zamankinden canlıydı. Yalnız olmadığını anlamak ona iyi geldi. Bir dal hafifçe eğildi, etraf mis gibi kokuyordu. Adımları eskisinden çok daha emindi. İçinden bir şarkı geçti, her şey daha kolay göründü.