Vadinin Sırrı
Can Öztürk
Çoban Toprak, yemyeşil bir vadide yaşayan biriydi. Çoban Toprak tohumların nasıl çiçeğe döndüğünü çok ederdi. Otlar dizlerine değdi, hava tertemizdi. Bunu düşünmeden bir günü bile geçmiyordu. Kendini çok iyi hissetti, içi kıpır kıpır etti. Sabahları gözünü açar açmaz bunu düşünürdü. Aklına güzel bir anı geldi, her şey anlamlandı. Bir gün ırmak neşeyle şarkı söylemeye başladı. Bir çiçeği kokladı, hiç durmadan devam etti. Kimse o gün neler olacağını tahmin edemezdi. Yerdeki taşlar ışıldadı, yol daha da güzelleşti.
Arkasında küçük bir not bırakıp sessizce ayrıldı. Ellerini birbirine sürttü, önündeki yol açıldı. İçindeki karışık duyguları kimseye anlatamazdı. Bir dal hafifçe eğildi, her şey yerli yerindeydi. Yol, hiç beklemediği yönlere sapıyordu. Gökyüzü yavaşça açıldı, ışık her yere eşit dağıldı. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: toprak susuzluktan çatladı. Karıncalar yollarına devam etti, günün en güzel anıydı. Bir anlığına eve dönme isteği kapladı içini. Yere eğilip inceledi, içindeki istek büyüdü. Çoban Toprak yılmadı; toprağı özenle sürdü.