Köylü kızı Zeynep ile Yeşeren Vadi
Emre Soy
Köylü kızı Zeynep, yemyeşil bir vadide yaşayan neşeli biriydi. Köylü kızı Zeynep mevsimlerin neden değiştiğini çok ederdi. Ilık bir esinti geçti, toprak yumuşacık duruyordu. İçindeki soru bir türlü susmuyordu. topladı, içi kıpır kıpır etti. Onu uykusundan uyandıran şey çoğu zaman bu olurdu. Aradan biraz zaman geçti, ortalık yeniden durulmuştu. Bir gün gökyüzünde kocaman bir belirdi. Yolun kenarına çekildi, kendine bir hedef koydu. O an, uzun bir yolculuğun ilk adımıydı. Vakit çabuk ilerledi, yolun sonu göründü.
En sevdiği eşyasını cebine koyup çıktı. Sevinci yüzünden okunuyordu, bunu hep hatırlayacaktı. Kalbi hızlı atıyordu ama durmaya hiç niyeti yoktu. Bir taşın üstüne çıktı, içindeki istek büyüdü. Daha önce kimsenin anlatmadığı yerlerden geçti. Hava kararmaya yüz tuttu, beklemenin sonuna gelmişti. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: uzun bir kuraklık başladı. Kendine söz verdi, içi kıpır kıpır etti. O an vazgeçmek en akıllıca şey gibi geldi. Çiçekler güneşe döndü, ışık yaprakların arasından süzüldü. Köylü kızı Zeynep yılmadı; küçük bir kanal kazıp suyu yönlendirdi.