Rüzgâr çocuğu Esinti ve Küçük Tohum
Emre Soy
Rüzgâr çocuğu Esinti, yemyeşil bir vadide yaşayan akıllı biriydi. Rüzgâr çocuğu Esinti mevsimlerin neden değiştiğini çok ederdi. İçi umutla doldu, yüreği ferahladı. Bu düşünce aklından hiç çıkmıyordu. Bir kelebek havalandı, etraf mis gibi kokuyordu. Her sabah aynı soruyla uyanıyordu. Yüzünde bir gülümseme belirdi, kendisiyle gurur duydu. Bir gün gökyüzünde kocaman bir belirdi. Derin bir nefes aldı, bu duyguyu hiç unutmadı. Böylece unutulmaz bir başladı. Bir kurbağa suya atladı, günün en güzel anıydı.
Yanına gereken birkaç şeyi alıp yola koyuldu. Yolun kenarına çekildi, yürümeye devam etti. İlk adımlarında içi hem heyecan hem tedirginlik doluydu. Gökyüzünde bir kuş süzüldü, manzara bir tablo gibiydi. Yol onu daha önce hiç görmediği yerlere götürdü. Dallar arasından ışık sızdı, etraf doluydu. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: toprak susuzluktan çatladı. İlk yıldızlar göründü, artık acele etmesi gerekiyordu. Bir an geri dönmeyi bile aklından geçirdi. Yüzü hafifçe kızardı, gülümsemesi büyüdü. Rüzgâr çocuğu Esinti yılmadı; küçük bir kanal kazıp suyu yönlendirdi.