Küçük Zeynep ile Bekleyişin Sonu
Naz Yücel
Küçük Zeynep, sıcacık bir mahallede yaşayan biriydi. Küçük Zeynep doğruyu söylemenin yolunu çok ederdi. Uzaktaki çatı kiremitleri kızıl kızıldı. Aklının bir köşesinde hep aynı soru dururdu. İçi kıpır kıpır oldu, içinden teşekkür etti. Güneş doğar doğmaz aklı yine oraya giderdi. Vakit çabuk ilerledi, artık acele etmesi gerekiyordu. Bir gün istemeden küçük bir yanlış yaptı. Ilık bir esinti geçti, serinlik yüzüne değdi. Yüzü hafifçe kızardı, yolun kalanı kolay göründü. Artık geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Gökyüzünde bir kuş süzüldü, gölgeler yumuşacık oldu. Hazırlığı uzun sürmedi; kısa sürede yoldaydı. Gözleri parladı, yoluna daha istekli devam etti. Heyecanı korkusundan biraz daha ağır basıyordu. Kısa bir mola verdi, buna ihtiyacı vardı. Adım attıkça dünyası genişliyordu. Kuşlar yuvalarına döndü, her şey yerli yerine oturdu.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: kimse ona inanmak istemedi. Az sonra hava değişti, önünde uzun bir yol vardı. Geri dönse kimsenin bir şey demeyeceğini düşündü. Yüzünde bir gülümseme belirdi, içi sevinçle doldu. Küçük Zeynep yılmadı; toplayıp özür diledi. Bir an gözleri doldu, bütün yorgunluğunu unuttu. Öğretmeni onu yürekten destekledi. Öğleden sonra rüzgâr dindi, her şey daha da güzelleşti. Aklından bir düşünce geçti, gözleri sevinçle doldu. Yalnız olmadığını anlamak ona iyi geldi. Kendini çok iyi hissetti, içindeki düğüm çözüldü. Adımları eskisinden çok daha emindi. İçindeki telaş yavaş yavaş dindi. Bir süre hiç durmadan yürüdü, yürümek kolaylaştı. Yüzünde bir gülümseme belirdi, bütün yorgunluğunu unuttu. Bu kez bambaşka bir engel vardı: aradığı iz kaybolmuştu, geri dönmek de zordu. Başını kaldırıp baktı, sonra yeniden ayaklandı. Bu sefer daha dikkatli olması gerekiyordu, kaşlarını çattı.