Paylaşan Ela ile Zor Bir Seçim
Zeynep Aksoy
Paylaşan Ela, sıcacık bir mahallede yaşayan biriydi. Paylaşan Ela kaybettiği oyuncağını çok ederdi. Birkaç adım geri gitti, kendini toparladı. Bu onu içten içe kıpırdatıp duruyordu. Gökyüzü turuncuya döndü, yeni bir başlangıç gibiydi. Her sabah pencereden bakıp aynı soruyu sorardı. Uzaktan rüzgâr sesi geldi, her yer pırıl pırıldı. Bir gün yolda yardıma ihtiyacı olan birini gördü. iyice arttı, bugün güzel bir gündü. Kendine söz verdi, bunu başaracağını anladı. Hikayenin asıl kısmı böyle başlamış oldu. Kendini çok iyi hissetti, içinden teşekkür etti. Küçük çantasını hazırlayıp kapıdan çıktı. Gökyüzü yavaşça açıldı, manzara insanı İçinde tarif edemediği bir heyecan vardı. İçinden bir şarkı geçti, gülümsemesi kendiliğinden geldi. Gördükleri, ettiklerinden bile ilginçti. Hava kararmaya yüz tuttu, hava iyice yumuşadı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: içinden gelen sesle savaştı. Yüzünde bir gülümseme belirdi, bunu başaracağını anladı. İçindeki ses ona durmasını fısıldadı. Öğle güneşi tepedeydi, yol yeniden canlandı. Paylaşan Ela yılmadı; elindekini paylaşmayı seçti. Bir yaprak dönerek indi, manzara insanı Bir arkadaşı ona destek oldu. İçinden bir ses ona seslendi, yolun kalanı kolay göründü. Otlar dizlerine değdi, ortalık ışıl ışıl parladı. Bir anda içi ferahladı. Öğleden sonra rüzgâr dindi, beklemek gerekti. Yeniden yola koyulurken gülümsüyordu. İçi umutla doldu, içi sevinçle doldu. Yürüdükçe etraf daha da güzelleşiyordu, ağaçlar yeniden sıklaştı. Bir taşın üstüne çıktı, ilerlemek artık daha kolaydı. Bu kez bambaşka bir engel vardı: önündeki köprü yıkılmıştı, bu hiç beklediği şey değildi. İçinden bir şarkı geçti, içindeki düğüm çözüldü. Bu sefer daha dikkatli olması gerekiyordu, kaşlarını çattı.