Yardımsever Efe ile Doğruyu Söylemek
Zeynep Aksoy
Efe, sıcacık bir mahallede yaşayan biriydi. Efe kaybettiği oyuncağını çok ederdi. Sis yavaşça dağıldı, her yan yemyeşil parlıyordu. her geçen gün biraz daha büyüyordu. Rüzgâr hafifçe esti, toprak yumuşacık duruyordu. Günün ilk saatleri hep bu soruyla geçerdi. Bir yudum su içti, içindeki istek büyüdü. Bir gün yolda yardıma ihtiyacı olan birini gördü. Çantasını omzunda düzeltti, bir sonraki adımı düşündü. Bir kıvılcımı parladı, bütün yorgunluğunu unuttu. İşte her şey o gün başladı. İçinden bir şarkı geçti, gözleri sevinçle doldu. Ayakkabılarını bağlayıp kararlı adımlarla çıktı. Kendi kendine gülümsedi, yüreği ferahladı. Başlangıçta hem korkuyor hem de çok ediyordu. Öğle güneşi tepedeydi, her şey sakin sakin ilerledi. Buraları haritada bile görmemişti. Elini uzatıp dokundu, aklı iyice açıldı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: herkes ona sırtını döndü. Başını kaldırıp baktı, kısa sürede hazırdı. Bir süre olduğu yerde çaresizce durdu. Yüzünde bir gülümseme belirdi, aklındaki soru dağıldı. Efe yılmadı; doğruyu söylemekten vazgeçmedi. Derin bir nefes aldı, sabrının karşılığını aldı. Bir arkadaşı ona destek oldu. Kollarını iki yana açtı, bir an bile durmadı. İlk yıldızlar göründü, hava iyice yumuşadı. Duyduğu şey ona yeniden güç verdi. Az sonra hava değişti, her şey yavaşladı. Kaldığı yerden daha güçlü devam etti. Rüzgâr akşama doğru dindi, artık geri dönüş yoktu. Yol son bölümünde iyice daralmıştı, ayakları kendiliğinden hızlandı. Kendine tazelendi, kendini güçlü hissetti. İşler tam yolunda derken bir aksilik oldu: yorgunluk bacaklarına çökmüştü, üstelik hava da bozmuştu. Adımlarını hızlandırdı, kısa sürede toparlandı. Bir süre öylece bakakaldı, durup soluklandı.