Nazik Duru ve Doğru Karar
Naz Yücel
Duru, sıcacık bir mahallede yaşayan biriydi. Duru doğruyu söylemenin yolunu çok ederdi. Gölgeler kısaldı, hava iyice yumuşadı. her geçen gün biraz daha büyüyordu. Başını kaldırıp baktı, gözü hep ileriyi arıyordu. Günün ilk saatleri hep bu soruyla geçerdi. Dallar arasından ışık sızdı, çiy taneleri parıldadı. Bir gün istemeden küçük bir yanlış yaptı. Az önce olanları düşünmeye zaman bulamadı. İşte her şey o gün başladı. İçi kıpır kıpır oldu, bunu başaracağını anladı. Bir taşın üstüne çıktı, içindeki istek büyüdü. Ayakkabılarını bağlayıp kararlı adımlarla çıktı. Vakit çabuk ilerledi, hedefe yaklaşıyordu. Başlangıçta hem korkuyor hem de çok ediyordu.
Öğleden sonra rüzgâr dindi, her şey biraz daha netleşti. Buraları haritada bile görmemişti. Aklından bir düşünce geçti, gülümsemesi büyüdü. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: elindeki tek şeyi vermesi gerekiyordu. Kendini çok iyi hissetti, bu ona güç verdi. Bir süre olduğu yerde çaresizce durdu. Kısa bir süre sonra, gün ağarmak üzereydi. Duru yılmadı; sonuna kadar sabretti. Güneş yavaşça alçaldı, beklenen an gelmişti. Öğretmeni onu yürekten destekledi. Uzaktaki tepeye baktı, ilerlemek artık daha kolaydı. Duyduğu şey ona yeniden güç verdi. Ayakkabısını sıkıca bağladı, buna ihtiyacı vardı. Kaldığı yerden daha güçlü devam etti. iyice arttı, içi sevinçle doldu.