Paylaşan Ela ile Küçük İyilik
Zeynep Aksoy
Paylaşan Ela, sıcacık bir mahallede yaşayan biriydi. Paylaşan Ela kaybettiği oyuncağını çok ederdi. İçinden 'başaracağım' diye geçirdi. Bir süre öylece bekledi. O sırada tuhaf bir ses duyuldu. Zaman su gibi akıp gidiyordu. Gökyüzünde küçük bulutlar salınıyordu. Uzakta bir dere şırıl şırıl akıyordu. Heyecandan avuçları terlemişti. Yavaşça bir adım daha attı. Kalbinin sesini dinledi. Aradan biraz zaman geçti. Etraf bir anda sessizliğe büründü. Havada tatlı bir çiçek kokusu vardı. Kalbi heyecanla çarpıyordu.
Bir an tereddüt etti, sonra kararlılıkla devam etti. Durup kulak kabarttı. Bir an durup çevresine dikkatle baktı. Gökyüzü turuncuya boyanmaya başlamıştı. Rüzgâr yaprakların arasından usulca esiyordu. Bulutlar pamuk şekeri gibi süzülüyordu. Yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Kendi kendine verdi. Gözlerini kısıp uzağa baktı. Az sonra hiç beklenmedik bir şey oldu. Yavaş yavaş her şey yerli yerine oturuyordu. Uzaklardan tatlı bir kuş sesi geliyordu. Serin bir esinti yüzünü okşadı. İçi kıpır kıpır oldu. Gülümsemeden edemedi.