Küçük dedektif Ada ve Uzayan Gölge
Can Öztürk
Küçük dedektif Ada, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan biriydi. Küçük dedektif Ada gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Durup kulak kabarttı, sonra yeniden ayaklandı. Ne yapsa aklı hep oraya kayıyordu. Serçeler dallara kondu, ortalık ışıl ışıl parladı. Kahvaltı ederken bile bunu düşünürdü. O sırada bir ses duyuldu, yol yeniden uzadı. Bir gün öğretmeni ona güzel bir soru sordu. Ilık bir esinti geçti, gökyüzü sonsuz görünüyordu. Yavaşça bir adım attı, geriye bakmadı. Bu küçük olay her şeyin başlangıcıydı. Güneş bulutların ardından çıktı, toprak güneşle ısındı. Gerekenleri toplayıp güneş doğmadan yola çıktı. Bir ağacın gövdesine yaslandı, bu ona iyi geldi. İlk birkaç adım en zorlarıydı. Sabah çiyi henüz kurumamıştı, hava iyice yumuşadı. Gittikçe tanımadığı topraklara giriyordu. Sabah ışığı her yeri sardı, gökyüzü sonsuz görünüyordu.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: kimse ona inanmadı. Rüzgâr akşama doğru dindi, beklemenin sonuna gelmişti. neredeyse tükeniyordu. Rüzgâr hafifçe esti, dallar hafifçe sallandı. Küçük dedektif Ada yılmadı; not defterine her şeyi kaydetti. Bir dalı bastonu gibi kullandı, sonra yoluna devam etti. Öğretmeni ona doğru yolu gösterdi. Sabah çiyi henüz kurumamıştı, her şey daha da güzelleşti. Bir anlık sessizlik oldu, her şey biraz daha netleşti. İçini ısıtan bir destekti bu. Sabah ışığı her yeri sardı, gökyüzü masmavi göründü. Bir daha arkasına bakmadan yürüdü. Hava birden serinledi, gölgelerin arasında oyunlar vardı. Toprak yol yerini taşlı bir patikaya bıraktı, patika kıvrıla kıvrıla uzadı. Ellerini yıkadı, yol daha eğlenceli oldu. Karşısına yeni bir zorluk çıktı: önündeki köprü yıkılmıştı. Başını kaldırıp baktı, hiç yorulmamış gibiydi. Şaşkınlıktan gözlerini kırpıştırdı, hiç panik yapmadı.