Meraklı Kaan ve Bozulan Alet
Can Öztürk
Kaan, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan biriydi. Kaan gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Aradan uzun zaman geçmedi, her şey yavaşladı. Bunu düşünmeden bir günü bile geçmiyordu. Heyecandan yerinde duramadı, kendisiyle gurur duydu. Sabahları gözünü açar açmaz bunu düşünürdü. Gözlerini kısıp uzağa baktı, bu ona zaman kazandırdı. Bir gün öğretmeni ona güzel bir soru sordu. Yavaşça bir adım attı, bu ona iyi geldi. Gökyüzü yavaşça açıldı, her şey yerli yerindeydi. Kimse o gün neler olacağını tahmin edemezdi. Öğleden sonra rüzgâr dindi, geriye az kalmıştı. Arkasında küçük bir not bırakıp sessizce ayrıldı. Bir an her şeyi unuttu, içinden teşekkür etti. İçindeki karışık duyguları kimseye anlatamazdı. Ayakkabısını sıkıca bağladı, doğru yolda olduğunu anladı. Yol, hiç beklemediği yönlere sapıyordu. Rüzgâr akşama doğru dindi, önünde uzun bir yol vardı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: deneyi hiç beklemediği gibi gitti. Yeni bir gün başladı, hava iyice yumuşadı. Bir anlığına eve dönme isteği kapladı içini. Bir saat kadar yürüdü, her şey daha da güzelleşti. Kaan yılmadı; bilen birinden fikir aldı. Yolun kenarına çekildi, acele etmedi. Öğretmeni ona doğru yolu gösterdi. Gökyüzü turuncuya döndü, vakit kaybetmemeliydi. Öğle güneşi tepedeydi, önünde uzun bir yol vardı. Bu küçük yardım her şeyi değiştirdi. Dere sesi yaklaştı, uzaktan hafif bir uğultu geldi. Ayağa kalkıp üstündeki tozu silkeledi. Bulutlar yavaşça sürüklendi, hava taptaze bir hâl aldı. Yol son bölümünde iyice daralmıştı, adımları yankılandı. Yüreği yumuşadı, gözleri sevinçle doldu. Yolunu bir kez daha bir engel kesti: aradığı iz kaybolmuştu. Yerdeki taşlar ışıldadı, manzara bir tablo gibiydi. Bir an olduğu yerde kalakaldı, hiç panik yapmadı.