Gökbilimci Deniz ve Beklenmedik Sonuç
Can Öztürk
Gökbilimci Deniz, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan biriydi. Gökbilimci Deniz gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Başardığını hissetti, yoluna daha istekli devam etti. Gözünü kapadığında bile aynı şeyi görüyordu. Sabah ışığı her yeri sardı, toprak yumuşacık duruyordu. Yatağından kalkarken hep aynı şeyi ederdi. İçi kıpır kıpır oldu, kendini çok şanslı saydı. Bir gün öğretmeni ona güzel bir soru sordu. Bir çiçeği kokladı, kendine bir hedef koydu. Yeni bir gün başladı, hava yeniden ısındı. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Kısa bir süre sonra, bir şeylerin değiştiği belliydi. Bir matara su ve biraz azık alıp yürümeye başladı. Uzaktaki tepeler netleşti, ışık her yere eşit dağıldı. Bir yandan seviniyor, bir yandan tedirgin oluyordu. Yapraklar usulca kımıldadı, hava taptaze bir hâl aldı. Önündeki yol her adımda yeni bir şey gösteriyordu. Bir çiçeği kokladı, bu ona zaman kazandırdı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: aradığı cevabı bir türlü bulamadı. bekledi, her şey anlamlandı. Ayakları bir an olsun ilerlemek istemedi. Havada ince bir tatlılık vardı, her yan yemyeşil parlıyordu. Gökbilimci Deniz yılmadı; gözlemlerini tek tek yeniden yazdı. Aklına güzel bir anı geldi, kendisiyle gurur duydu. Öğretmeni ona doğru yolu gösterdi. Heyecandan yerinde duramadı, bu ona güç verdi. Yavaşça bir adım attı, içi rahat etti. Duyduklarını uzun süre unutmadı. Elleri titredi, her şey anlamlandı. Artık nereye gideceğini biliyordu. Bir an her şeyi unuttu, ne yapacağını biliyordu artık. Yol son bölümünde iyice daralmıştı, gölgeler uzadı. Adımlarını hızlandırdı, gücünü yeniden topladı. Karşısına yeni bir zorluk çıktı: yönünü tamamen şaşırmıştı, durum gitgide zorlaşıyordu. Heyecandan yerinde duramadı, kararlılığı arttı. Bu sefer daha dikkatli olması gerekiyordu, kaşlarını çattı.