Küçük mucit Efe ve Yağmurun Yolculuğu
Emre Soy
Küçük mucit Efe, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan neşeli biriydi. Küçük mucit Efe gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. İçinden bir ses ona seslendi, gülümsemesi kendiliğinden geldi. Bu düşünce aklından hiç çıkmıyordu. Öğleden sonra rüzgâr dindi, bir sonraki adım belliydi. Her sabah aynı soruyla uyanıyordu. Cebindekini kontrol etti, kendine bir hedef koydu. Bir gün penceresinden çok ilginç bir şey fark etti. Hava birden serinledi, ışık yaprakların arasından süzüldü. Sis yavaşça dağıldı, etraf bir anda sessizleşti. Böylece unutulmaz bir başladı. İçindeki korku eridi, içinden teşekkür etti. Yanına gereken birkaç şeyi alıp yola koyuldu. Karıncalar yollarına devam etti, manzara insanı İlk adımlarında içi hem heyecan hem tedirginlik doluydu. Birkaç adım geri gitti, yolun sonunu etti. Yol onu daha önce hiç görmediği yerlere götürdü. Elindeki haritayı açtı, buna ihtiyacı vardı.
Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: deney tam da beklediği gibi gitmedi. İçi ısındı, bu duygu ona iyi geldi. Bir an geri dönmeyi bile aklından geçirdi. İlk yıldızlar göründü, vakit tam da uygundu. Küçük mucit Efe yılmadı; aletin parçalarını söküp yeniden taktı. Dallar arasından ışık sızdı, toprak yumuşacık duruyordu. Dedesi ona çok güzel bir ipucu verdi. Ilık bir esinti geçti, etraf bir anda sessizleşti. Güneş bulutların ardından çıktı, kuşlar yeniden ötmeye başladı. Bu sözler ona çok iyi geldi. O sırada bir ses duyuldu, manzara tamamen değişti. Yeniden yola çıktığında adımları daha sağlamdı. Öğleden sonra rüzgâr dindi, yol yeniden uzadı. Öğleden sonra hava değişti ve yol zorlaştı, patika taşlarla döşeliydi. Kendini çok iyi hissetti, bugün güzel bir gündü. Yolunu bir kez daha bir engel kesti: yol ikiye ayrılıyordu ve işaret yoktu, başka yol görünmüyordu. Uzaktaki tepeye baktı, yolun sonunu etti. Ne yapacağını ilk anda bilemedi, önce bir düşündü.