Gökbilimci Deniz ve Uzayan Gölge
Can Öztürk
Gökbilimci Deniz, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan biriydi. Gökbilimci Deniz gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. İlk yıldızlar göründü, hedefe yaklaşıyordu. Bunu düşünmeden bir günü bile geçmiyordu. Gün ortasına gelinmişti, manzara tamamen değişti. Sabahları gözünü açar açmaz bunu düşünürdü. Bir yaprak dönerek indi, etraf doluydu. Bir gün öğretmeni ona güzel bir soru sordu. Karıncalar yollarına devam etti, her şey yerli yerindeydi. Kimse o gün neler olacağını tahmin edemezdi. Aklından bir düşünce geçti, gülümsemesi büyüdü. İçi kıpır kıpır oldu, bugünü hep anacaktı. Arkasında küçük bir not bırakıp sessizce ayrıldı. Yüreği hopladı, gülümsemesi kendiliğinden geldi. İçindeki karışık duyguları kimseye anlatamazdı.
Gecenin ilk yıldızı doğdu, yol yeniden uzadı. Yol, hiç beklemediği yönlere sapıyordu. Yerdeki taşlar ışıldadı, etraf doluydu. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: ilk denemesi başarısız oldu. Sabah çiyi henüz kurumamıştı, etraf sessizliğe büründü. Bir anlığına eve dönme isteği kapladı içini. bekledi, bugünü hep anacaktı. Gökbilimci Deniz yılmadı; gözlem yaptı. Ayaklarını uzatıp dinlendi, biraz daha yaklaştı. Öğretmeni ona doğru yolu gösterdi. Aradan biraz zaman geçti, beklemek gerekti. Bu küçük yardım her şeyi değiştirdi. Öğleden sonra rüzgâr dindi, önünde uzun bir yol vardı. Ayağa kalkıp üstündeki tozu silkeledi. Etrafında bir tur attı, kendine bir söz verdi.