Doğa gözlemcisi Nehir ile Büyük Deney
Emre Soy
Doğa gözlemcisi Nehir, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan neşeli biriydi. Doğa gözlemcisi Nehir gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Elindeki haritayı açtı, kısa sürede toparlandı. Gözünü kapadığında bile aynı şeyi görüyordu. Yapraklar usulca kımıldadı, gölgeler yumuşacık oldu. Yatağından kalkarken hep aynı şeyi ederdi. Bir yudum su içti, kısa sürede hazırdı. Bir gün penceresinden çok ilginç bir şey fark etti. Elindekini sıkıca tuttu, sonra yeniden ayaklandı. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Başardığını hissetti, gözleri sevinçle doldu. Sessizce ilerledi, biraz daha yaklaştı. Bir matara su ve biraz azık alıp yürümeye başladı. Hava birden serinledi, gölgeler yumuşacık oldu. Bir yandan seviniyor, bir yandan tedirgin oluyordu.
Etrafında bir tur attı, bu ona zaman kazandırdı. Önündeki yol her adımda yeni bir şey gösteriyordu. İçinden bir ses ona seslendi, kendini yalnız hissetmedi. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: ilk denemesi başarısız oldu. Ellerini yıkadı, adımları daha sağlam oldu. Ayakları bir an olsun ilerlemek istemedi. Etrafına dikkatle baktı, her şey yolundaydı. Doğa gözlemcisi Nehir yılmadı; gözlemlerini tek tek yeniden yazdı. Gökyüzünde bir kuş süzüldü, gökyüzü masmavi göründü. Dedesi ona çok güzel bir ipucu verdi. Uzaktan akşam sesleri duyuldu, her şey yerli yerine oturdu. Duyduklarını uzun süre unutmadı. İçi umutla doldu, içi rahatladı. Artık nereye gideceğini biliyordu. Yüzünde bir gülümseme belirdi, yoluna daha istekli devam etti.