Küçük mucit Efe ve Beklenmedik Sonuç
Emre Soy
Küçük mucit Efe, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan neşeli biriydi. Küçük mucit Efe gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Ağaçlar hışırdadı, gökyüzü sonsuz görünüyordu. İçindeki soru bir türlü susmuyordu. Kuşlar birden havalandı, her şey yerli yerindeydi. Onu uykusundan uyandıran şey çoğu zaman bu olurdu. Kendine tazelendi, aklındaki soru dağıldı. Bir gün penceresinden çok ilginç bir şey fark etti. Bir ağacın gövdesine yaslandı, kendini daha hazır hissetti. O an, uzun bir yolculuğun ilk adımıydı. Sabah ilk ışıklarıyla doğdu, ortalık yeniden durulmuştu. Elleri titredi, içi rahatladı. En sevdiği eşyasını cebine koyup çıktı. Gecenin ilk yıldızı doğdu, her şey daha da güzelleşti. Kalbi hızlı atıyordu ama durmaya hiç niyeti yoktu.
Sessizce ilerledi, aklında hep aynı düşünce vardı. Daha önce kimsenin anlatmadığı yerlerden geçti. Elindekini sıkıca tuttu, kendini daha hazır hissetti. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: not defterinin sayfaları karışmıştı. Sevinci yüzünden okunuyordu, gözleri sevinçle doldu. O an vazgeçmek en akıllıca şey gibi geldi. Uzaktan rüzgâr sesi geldi, her yer altın rengine büründü. Küçük mucit Efe yılmadı; gözlem yaptı. Bir an gözleri doldu, gülümsemesi büyüdü. Dedesi ona çok güzel bir ipucu verdi. Az sonra hava değişti, hava iyice yumuşadı. İçindeki yeniden canlandı. Bir saat kadar yürüdü, hazırlığını tamamlamıştı. Bu sefer yorgunluğunu hiç hissetmedi. Bir yaprak dönerek indi, etraf mis gibi kokuyordu.