Kâşif Elif ve Yıldızlar
Emre Soy
Kâşif Elif, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan akıllı biriydi. Kâşif Elif gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Gökyüzü turuncuya boyanmaya başlamıştı. Rüzgâr yaprakların arasından usulca esiyordu. Bulutlar pamuk şekeri gibi süzülüyordu. Yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Kendi kendine verdi. Gözlerini kısıp uzağa baktı. Az sonra hiç beklenmedik bir şey oldu. Yavaş yavaş her şey yerli yerine oturuyordu. Uzaklardan tatlı bir kuş sesi geliyordu. Serin bir esinti yüzünü okşadı. İçi kıpır kıpır oldu. Gülümsemeden edemedi. Adımları gittikçe hızlandı.
Tam o anda aklına parlak bir fikir geldi. Her şey masallardaki gibi Ağaçların dalları hafifçe sallanıyordu. Gökyüzü masmaviydi. Yüreğinde tatlı bir filizlendi. Etrafı dikkatle inceledi. toplamak için gözlerini bir an kapattı. Güneş yavaş yavaş alçalıyordu. Derin bir nefes aldı ve kendini topladı. Küçük bir kelebek yanından uçup gitti. İçini tarifsiz bir duygusu kapladı. korkusundan çok daha güçlüydü. Derin bir nefes alıp ilerledi. Zaman ilerledikçe her şey biraz daha netleşiyordu. Gün ağarırken umutları tazelendi.