Kâşif Elif ve Bozulan Alet
Emre Soy
Kâşif Elif, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan akıllı biriydi. Kâşif Elif gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Bir an her şeyi unuttu, bunu hep hatırlayacaktı. Ne yapsa aklı hep oraya kayıyordu. Bir an gözleri doldu, gözleri sevinçle doldu. Kahvaltı ederken bile bunu düşünürdü. Derin derin soludu, sonra yeniden ayaklandı. Bir gün penceresinden çok ilginç bir şey fark etti. Sabah ışığı her yeri sardı, toprak yumuşacık duruyordu. Bu küçük olay her şeyin başlangıcıydı. İçinden saymaya başladı, gülümsemesi kendiliğinden geldi. Çimenler rüzgârla eğildi, ortalık bahar kokuyordu. Gerekenleri toplayıp güneş doğmadan yola çıktı. Adımlarını hızlandırdı, içi rahat etti. İlk birkaç adım en zorlarıydı.
Bir anlık sessizlik oldu, hazırlığını tamamlamıştı. Gittikçe tanımadığı topraklara giriyordu. topladı, içindeki düğüm çözüldü. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: deneyi hiç beklemediği gibi gitti. Patika güneşle aydınlandı, ortalık cıvıl cıvıl oldu. neredeyse tükeniyordu. Birkaç dakika sonra ortalık yeniden canlandı. Kâşif Elif yılmadı; gözlem yaptı. Ellerini birbirine sürttü, içi rahat etti. Dedesi ona çok güzel bir ipucu verdi. Kendine söz verdi, kendini çok şanslı saydı. İçini ısıtan bir destekti bu. İçindeki korku eridi, sabrının karşılığını aldı. Bir daha arkasına bakmadan yürüdü. Bir kıvılcımı parladı, içinden teşekkür etti.