Kâşif Elif ile Mıknatısın Gücü
Mert Kaya
Kâşif Elif, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan biriydi. Kâşif Elif gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Kuşlar yuvalarına döndü, artık acele etmesi gerekiyordu. Aklının bir köşesinde hep aynı soru dururdu. Her şey masallardaki gibi Güneş doğar doğmaz aklı yine oraya giderdi. Aklına güzel bir anı geldi, korkacak bir şey yoktu. Bir gün tozlu bir deney kutusu buldu. Aklından bir düşünce geçti, gözleri sevinçle doldu. Artık geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Yerdeki taşlar ışıldadı, her şey sakinleşti.
Hazırlığı uzun sürmedi; kısa sürede yoldaydı. Başardığını hissetti, gülümsemesi büyüdü. Heyecanı korkusundan biraz daha ağır basıyordu. İçi ısındı ve gülümsemesi büyüdü. Adım attıkça dünyası genişliyordu. Hava birden serinledi, ortalık ışıl ışıl parladı. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: ilk denemesi başarısız oldu. Sessizce ilerledi, artık acelesi yoktu. Geri dönse kimsenin bir şey demeyeceğini düşündü. Elleri titredi, içi rahatladı. Kâşif Elif yılmadı; aletin parçalarını söküp yeniden taktı.