Küçük mucit Efe ile Gece Gözlemi
Mert Kaya
Küçük mucit Efe, çocuklarla dolu bir kasabada yaşayan biriydi. Küçük mucit Efe gölgelerin neden uzayıp kısaldığını çok ederdi. Bir bulut önden geçti, ışık her yere eşit dağıldı. Bu onu içten içe kıpırdatıp duruyordu. Otlar dizlerine değdi, her yer pırıl pırıldı. Her sabah pencereden bakıp aynı soruyu sorardı. Serçeler dallara kondu, manzara insanı Bir gün tozlu bir deney kutusu buldu. Bir yaprak dönerek indi, toprak güneşle ısındı. Hikayenin asıl kısmı böyle başlamış oldu. Adımlarını hızlandırdı, adımları daha sağlam oldu.
Küçük çantasını hazırlayıp kapıdan çıktı. Durup kulak kabarttı, aklı iyice açıldı. İçinde tarif edemediği bir heyecan vardı. Zaman su gibi akıp gidiyordu. Gördükleri, ettiklerinden bile ilginçti. İçinden saymaya başladı, kendini güçlü hissetti. Ama işler düşündüğü kadar kolay değildi: aleti bir türlü çalışmadı. Cebindekini kontrol etti, kendini toparladı. İçindeki ses ona durmasını fısıldadı. Kendini çok iyi hissetti, bugünü hep anacaktı. Küçük mucit Efe yılmadı; aletin parçalarını söküp yeniden taktı.